Markante Zilstenaren

In een reeks verhalen van Thieu Vlemmix staan markante Zilstenaren uit de vorige eeuw centraal. Mensen van en uit het volk: Piet de Bont, Pietje van Keulen, Janus Senders, Piet Rijkers en politieman Adrianus, alias Piet, de Jong en Ant van Gerwen.

 

Piet de Bont: broodbakker, bestuurder en organisator

Halverwege de jaren vijftig. Een klein voorkamertje bij ons op de boerderij. Ons Riek deed er het ‘thuiswerk’. Vele meters linnen gleden door haar handen en werden ‘onzichtbaar gestopt’, voor fabriek de Groof. Dat had ze geleerd in het naaiatelier van de stoffenkoningin van de Djept, buurvrouw Mientje Snelders.

lees meer


 

Pietje van Keulen: de barbier van Zilst

Dat we het met Piet van Keulen over een oer Zilstenaar hebben, blijkt al uit zijn geboorteplek: de Zilsterhei. Hij zag daar het levenslicht in 1888. Zijn ouders waren Lambert van Keulen (geboren in 1849) en Hendrina van Oorschot (geboren op 1852).

lees meer


 

Januske de Post: plichtsbesef naast humor

De wegen in ons dorp mochten in die tijd (vóór, en vlak na de 2e wereldoorlog) nog niet die naam hebben. Eerder waren het valkuilen. Bulten en gaten in karrensporen van zand of slijk. Verraderlijk en zwaar. Zilst was nog niet verhard. De postbode moest er elke dag overheen, met tassen vol brieven en andere post. Met een fiets die je ook niet kunt vergelijken met wat die heden ten dage is.

lees meer


 

Piet Rijkers: 'We komme van Zilst…'

Als je ‘het Zilster Volkslied’ zegt, dan zeg je Piet Rijkers. En als je mensen van nu die zijn opgegroeid in ‘zijn periode’ daarnaar vraagt, dan is het niet denkbeeldig dat je zelfs spontaan de eerste regels te horen krijgt: "We komme van Zilst, al van dè gat, vlakbè de lempkesstad". Een ballade die door hem werd geschreven en die nu officieus als het Zilster Volkslied geldt. Het kan ook zijn dat je te horen krijgt: "O ja, die van het jeugdvakantiewerk". Want ook daarin had hij een belangrijk aandeel.

lees meer


 

Piet de Jong legendarische 'sheriff' van Zeelst

Politieman Adrianus, alias Piet, de Jong is ook zo iemand. Hij staat ditmaal centraal. De manier waarop hij vanaf 1935 tot 1967 in Zilst als wetshandhaver actief was, heeft veel indruk achtergelaten. Je zou het in de huidige tijd bijna niet durven zeggen, maar toch was de Jong een populaire politieman, een legende eigenlijk. Direct, doortastend en niet bang om - zelfs in zijn eentje - bendes aan te pakken, en misdaden op te lossen.

lees meer


 

Ant van Gerwen: sterke vrouw, kerks en sociaal

In de volksmond heette ze Ant Prop: een sterke vrouw, godsvruchtig en vrijgezel. Ze had een bijzondere positie binnen de Zilster gemeenschap tijdens een groot deel van de vorige eeuw. Dit is een kort verhaal, een schets, en soms een schaterlach, bij haar manier van doen en leven. Of toch, wat we er ons zoal van herinneren.

lees meer

 

©2007 Stichting Zeelst Schrijft Geschiedenis


Zeelst in de jaren na de oorlog

 In deze reeks artikelen kijken Zeelstenaren terug op hun dorp van ‘toen’. Vanuit eigen waarneming en beleving. Het is het Zeelst van net na de tweede wereldoorlog. Sinds 1921 opgegaan in de gemeente Veldhoven, was het nog steeds een dorp met een sterk karakter en eigen identiteit. Het Zeelst van onder meer Pastoor B. van Welie, dat van veldwachter Piet de Jong met zijn zijspan en van Frans Bazelmans ‘de Lord’, eind veertiger, de vijftiger en het begin van de zestiger jaren...

 

Als het Angelus klepte…

De oversteek, de verhuizing van het dorp naar het onbekende oord de Djept, staat me nog scherp in het geheugen gegrift. Het gebeurde op een zwaarbewolkte dag in het voorjaar van 1950. Een stoet van roodbonte koeien en ‘hil de boerefamilie’, op weg naar een ongewis bestaan. Ik liep achteraan: een klein, blond en vinnig menneke. Vóór me, twee besmeurde koeienkonten die schokschouderend voort bewogen. Met een stok zette ik de twee treuzelende dames aan om op te schieten. Maar Dora 2 en Elsje 4 waren niet al te gewillig. Ze lieten dat merken ook. Mijn onmacht was groot. (Te) groot waren ook mijn overall en de klompen, welke nog jaren mee moesten. Strompelend en struikelend ging het voort, door het grillige karrenspoor. In mijn köpke onzekere gevoelens over wat komen ging. Langs de Cuylitsen, de Bergmansen, de boerderij van Van Leeuwen – tante Miet. Daarna de laatste huizen, de Sleddensen. En dan de hei. Onbekend vlak land. Laag en dreigend hingen de wolken. De eerste regendruppels vielen traag neer. Ze wisten de opkomende kindertranen uit…

Lees meer


De Hoogstraat waar de jeugd samenklitte

Natuurlijk vormde de kern van Zeelst rondom en nabij de kiosk, het hart van ons dorp  en van het dorpse leven. Maar de Hoogstraat was de plek waar de jeugd samenklitte en waar veel gebeurde. Deze verbindingsweg tussen de doorgangswegen Kapelstraat en Broekweg, vormde ‘t centrum van de wereld. In ieder geval dat van ons, de jongeren in de jaren vijftig en zestig. In deze met meer dan honderd kinderen rijk gezegende straat was het te doen. Het voetbalveld van UNA lag vlak om de hoek. Tegen een achtergrond van wuivend graan, stond ‘de meule’ (molen) te pronken.

Lees meer


Een leven lang vrienden: Henkie en Tonnie van de Hoogstraat

Tonnie Kremers zag in 1946 in Zeelst het levenslicht, in de Hoogstraat op nummer 43. Henkie van Lieshout was van hetzelfde bouwjaar. Hij kwam er pas in 1949 wonen. Drie deuren verder, op huisnummer 49. Als peuters van drie trokken ze al snel met elkaar op. Vriendschap op het eerste gezicht. De bijzondere band welke toen begon, werd nooit door de tijd achterhaald. Vrienden zijn deze twee echte Zeelster jongens zestig jaar later namelijk nog steeds. De ene -Henkie- woont momenteel in Duitsland. De ander -Tonnie- bleef in het Brabantse. Henkie zette de geschiedenis van hun unieke vriendschap op schrift tegen der achtergrond van die dagen. Bij het huwelijk van zijn maat in 2005, overhandigde hij dat boekwerkje als huwelijkscadeau. Omwille van de ruimte werd de tekst fors ingekort, en bewerkt tot het volgende verhaal.

Lees meer


Hegmulders vangen in de beukenheg en snoepen bij Jantje Arts

Dit verhaal gaat over eenvoudige dagelijkse gebeurtenissen en omstandigheden in het Zeelst van destijds. En natuurlijk over mensen die het dorpsleven kleurden. Mijn generatie werd geboren tijdens of net na de oorlog. Ze groeide op in een tijd die je jezelf nu bijna  niet meer kunt voorstellen. Daarnaar terugkijkend, bestaat de indruk dat alles een stuk eenvoudiger en aangenamer was dan nu. Dat was zeker niet in alle opzichten zo. Zo gemakkelijk verliep het leven van alle dag niet. En al zeker niet dat van ons op de boerderij. Maar toch en misschien wel juist daarom, blijft achteraf de smaak van vroeger zoet.

Lees meer